"Όχι στις φυλετικές διακρίσεις, ναι στην ισότητα!"
Πλέον είναι επίσημο, συμπληρώθηκε μία 60ετία μετά την αιματοχυσία στο Sharpeville, μία πόλη της Ν.Αφρικής που σκότωσε τον ρατσισμός προς τις φυλετικές διακρίσεις, ρισκάροντας πολλοί από τους διαδηλωτές να χάσουν την ζωή τους για να υπάρξουν σήμερα ισότιμα δικαιώματα παγκοσμίως σύμφωνα με τον ΟΗΕ και η αρχή του τέλους του Apartheid (Διαχωρισμός στα Ολλανδικά).
Τα Δρακόντια μέτρα που έλαβε η νομοθεσία, εις βάρος της μαύρης φυλης (1945 - 1960)
Όλα ξεκίνησαν το 1945 καθώς προετοιμάζονταν το έδαφος για την τυπική επιβολή του ρατσιστικού καθεστώτος του Apartheid, το 1948 οι αρχές της Νότιας Αφρικής επιβάλλουν "Ενιαίο νόμο για τους Ιθαγενείς στις Αστικές Περιοχές", το αποτέλεσμα; Απαιτούσαν από τον μαύρο πληθυσμό να διαθέτουν σειρά διαφόρων και διαφορετικών αδειών όπως και ντοκουμεντα.
Σε αυτήν την εποχή πολλά πάρα πολλά ήταν περιορισμένα όσον αφορά την μαύρη φυλή από άποψη εργασίας μέχρι και συμπεριφοράς σε συγκεκριμένες περιοχές, κοινώς ήταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση σε σημείο που να θεωρούνται δούλοι.
Το 1952 λαμβάνονται μέτρα εις βάρος των μαύρων, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως "με την Άρση του νόμου περί των αδειών", το οποίο υποχρέωνε όλους τους κατοίκους της Μαύρης φυλής να κουβαλάνε ένα ειδικό βιβλιαράκι που θα έχει μέσα το πλήρες όνομα του κατόχου, τον φορολογικό αριθμό, άδεια παρουσίας σε αστική ζώνη, άδεια εργασίας στην πόλη , άδεια του γραφείου εργασίας κ.ο.κ, κοινώς ταλαιπωρία μεγάλη.
21 Μαρτίου 1960: Η μεγάλη μάχη για την διεκδίκηση δικαιωμάτων ξεκίνησε.
21 Μαρτίου 1960, η ημέρα που ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις για την διεκδίκηση ισότιμων δικαιωμάτων και για να σπάσει αυτό που χαρακτηρίζεται ως "Φυλετική διάκριση", μία μάστιγα που ψυχανάγκαζε τον κόσμο να τοποθετεί ταμπέλες αλλά και να διαχωρίζει τους ανθρώπους σύμφωνα με το χρώμα και όχι με την αγωγή της ψυχής.
5.000 Φοιτητές ξεχύθηκαν στους δρόμους ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων (τότε ίσχυε η νομοθεσία του Apartheid).
Κατά την διάρκεια της διαδήλωσεις που είχε ως προορισμό, το αστυνομικό τμήμα του Sharpville , ο κόσμος επεκτείνονταν όλο και πιο πολύ με αποτέλεσμα να φτάσουν στους 19.000 ανθρώπους και τότε ξεκίνησε η μεγάλη πλημμύρα αίματος. Αστυνομικοί ξεκίνησαν αδιάκριτα και εν ψυχρώ να πυροβολούν μανιωδώς, τους άοπλους διαδηλωτές ακόμη και αν αυτοί υποχωρούσαν γοργά για να σωθούν.
Εϊναι χαρακτηριστικό ότι βρέθηκαν μόνο 30 σφαίρες σε κάθε τραύμα στο μπροστινό μέρος του σώματος, ενώ όχι λιγότερες από 155 στην πλάτη. Το χαρακτηριστικό της ημέρας αυτής ήταν ότι σε λιγότερο από 40 δευτερόλεπτα πέσανε πάνω από 700 πυροβολισμοί και το τραγικό αποτέλεσμα θυμάτων ήταν 69 Νεκροί ανάμεσα τους 10 γυναίκες και 8 παιδιά συν 180 τραυματίες εκ των οποίων 31 γυναίκες και 19 παιδιά.
Εκείνη την μέρα η κοινή γνώμη, αντίκρισε κατάματα το αληθινό πρόσωπο του Apartheid και το πόσο μεγάλη τυραννία ήθελε να περάσει στο Sharpville και τότε ξεκίνησε η αρχή του τέλους για την προαναφερθέντα νομοθεσία, κάνοντας κήρυξη Embargo οι περισσότερες χώρες, με αποτέλεσμα η Νότια Αφρική να βρίσκεται σε μία διεθνή απομόνωση. Στην περίοδο της σφαγής πραγματοποιούνταν ανά ημέρα 1.000 δίκες και το 1966 έφτασαν τις 1.300, το ίδιο έτος ο νόμος του Βιβλιαρίου ξεκίνησε να ισχύει και για τις γυναίκες
Το 1965 μέχρι και το 1966 της 30 Ιουνίου, φυλακίστηκαν πάνω από 500.000 Μαύροι Νοτιοαφρικανοί, με βάση τον νόμο υποχρεωτικής κατοχής βιβλιαρίου (το οποίο έδειχνε άδεια κατοχής,άδεια εργασίας και τα σχετικά έγραφα που αναφέρονται παραπάνω) όπου αρνήθηκαν η έλλειπε ένα από τα χαρτιά τους, σε περίπτωση που συνέβαινε κάτι τέτοιο η ποινή ήταν φυλάκιση έως και 12 μηνών.
Το ίδιο έτος, ο ΟΗΕ καθόρισε την ημέρα αυτή ως παγκόσμια ημέρα κατά του Ρατσισμού, ως ένδειξη τιμής προς τους διαδηλωτές που αγωνίστηκαν με θάρρος για να διεκδικήσουν τα ίσα δικαιώματα και να πουν όχι στις φυλετικές διακρίσεις. Παρότι κράτησε όλο αυτό 30 χρόνια επιπλέον, έμεινε στην ιστορία ως η πιο ιστορική στιγμή για την διαμαρτυρία/διαδήλωση κατά των φυλετικών διακρίσεων που ήθελε να πράξει το Apartheid.
Σαφέστατα αυτό δεν ίσχυε μόνο στην Μαύρη Ήπειρο, ίσχυε και στην αντιμετώπιση που είχαν βιώσει στην ΗΠΑ, όπως και στην σκλαβία που την ζήσανε σκληρά, σημειωτέον μαζί την αποδοκιμασία των λευκών και την εκμετάλλευση των μαύρων δούλων πριν μπει στον Λευκο Οίκο ο πρώτος μαύρος πολιτικός , Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ (Παρότι όλο αυτό ξεκίνησε την 1η Δεκεμβρίου 1955 και πιο συγκεκριμένα το Μποϋκοτάζ των δημοσίων λεωφορείων στο Μοντγκόμερι).
Γενικότερα ας μην κάνουμε διακρίσεις και ας μην ασκούμε ρατσισμό απέναντι στο οτιδήποτε και αν είναι αυτό είτε φυλή είτε άνθρωπος με προβλήματα είτε οτιδήποτε γιατί αυτό που ζούμε, ένας πόλεμος είναι και όπως είπε και ο Dee Snider των Twisted Sister.
"Middle Fingers In The Air, Singing We Don't Fucking Care, When We Say So What?"
~ Φάνης Βιλαέτης ~
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου